من در پرانتز_فریبا صدیقیم | گویش: یاسمن مجد | آوای بوف _ AVAYEBUF

رمان «من در پرانتز» روایت دختری است كه در نوجوانی مادرش را از دست می‌دهد و در مهی غلیظ به آینده‌ای تاریک قدم می‌گذارد. از یک‌سو سخت‌گیری‌ها و حساسیت‌های پدر و از سوی دیگر، عشق‌های پی‌درپیِ نافرجام نیز بر غلظت این مه می‌افزاید، تا روزی كه دریابد او نه عشق را می‌شناسد و نه خود را. مهاجرت هم به‌عنوان امری محتوم در زندگی او مزید برعلت می­شود تا ترس و تنهایی چاشنی پُر رنگ‌تری به این گم‌گشتگی بدهد و راه برون‌رفت را پیچیده‌تر كند؛ به‌ویزه این‌که او ایران کوچکی را با خود همراه آورده که زمینش پر از زخم و ناهمواری است. براي پيدا شدن اما بايد در ابتدا گم شد؛ شخصیت داستان در تاريخ زندگي­اش گم مي­شود تا نجاتش را در همان تاريخ پيدا كند.

«من در پرانتز» روایت‌گر سوءتفاهم‌ها و خطاهای عاطفی، گسست‌های روحی و اعتیادهای جسمانی است: راوی روان‌هایی که میان دو کمان پرانتز فروپاشیده­اند.

بخشی از رمان:

چند قرن بود که با هم زندگی می‌کردیم؟ دو بار خانه­مان را به تناسب درآمد مانی عوض کرده بودیم و خانه­ی بهتری گرفته بودیم. خانه­مان عوض شده بود اما خودمان عوض نشده بودیم. اشیا بیش از ما تغییر می­کنند؛ میز رویش خط می­افتد، پارچه لک برمی­دارد، آهن زنگ می­زند اما انسان یک داستان در ذهن­اش می­سازد و می­تواند تا آخر عمر اسیر داستان خودش بماند. من از آن لحظه­ای که مانی را دیدم داستان خودم و او و زندگی­ام با او را در ذهنم ساختم و بعد از این همه سال هنوز داشتم نقشم را در این داستان بازی می­کردم.